دلم را پیر کردی ......زود برگرد

'حال و روزم بد ..هوایم بد

کاش می بردی مرا مشهد ......'

"در پناه امن ترین آقازاده دنیا " سوژه بود ..برای روزهای  پر قصه 86 که هفته نامه  آیینه ای بود هنوز و می نوشتیم..یادم هست که برای نگاشتنش به جمکران سفر کردم ..واژه های این گزارش سفارشی زهر ندارد که انگار زهرش را توی دلم جا گذاشته است ..به جمکران سفر کردم ..یک بار ..برای همیشه ..و بغض کاغذهای سفید و باورهای خالی ساده دل مردم هنوز دلم را سیاه می کند... از پس روزهای دور..روزهای سفارشی 86 

.......

اینجا حریم زنده نرین آقازاده دنیاست. اینجا ضریحی نیست که برآن دخیل ببندی، باید دلت را گره بزنی و زلال باشی تا خودش را زیارت کنی. اینجا مسجد است، صاحبش خداست ولی سبب اش امام زمان، برای روزهایی که دستهایت خالی و تنهاست و دلت محتاج زیارت آقا امام زمان.

«اینجا را گذاشته اند که بی صاحب نمانیم» این را جوانترین خادم می گوید وقتی از مسجد جمکران می پرسم:« یکی از  لطف هایی که خدا به

بنده اش می کند تا  در مسیرهدایت واقعی قرارش  بدهد، ارتباط و نزدیکی  با امام عصر است، این که به جایی تعلق و نزدیکی داشته باشی، بدانی و یقین کنی که هر وقت دلت گرفت یا خدای نکرده محتاج شدی، کسی هست که عقده های دلت را برایش باز کنی، کسی هست که اگر سعادت داشته باشی و لیاقت شرف یابی به محضرشان را پیدا بکنی، دستت را بی نگرانی و منت به سمتش دراز کنی، کسی که نفسش شفاست و حضورش لااقل  برای ما شیعیان قوت قلب».

می گوید:« به استناد کتاب نجم الثاقب، آقا خودشان دستور ساختن مسجد جمکران  را فرموده اند. به روایت همین کتاب شخصی به نام شیخ حسن بن جمکرانی در تاریخ 17 رمضان 373 هجری قمری در خانه خواب می بینند که آقا دستور شرفیابی به محضرشان را داده اند.خودشان خواب را اینطورروایت کرده اند- آنها مرا به محلى كه اكنون مسجد جمكران است آوردند، چون نيك نگاه كردم، تختى ديدم كه فرشى نيكو بر آن تخت گسترده شده و جوانى سى ساله بر آن تخت، تكيه بر بالش كرده و پيرمردى هم نزد او نشسته است، آن پير، حضرت خضر عليه السلام بود كه مرا امر به نشستن نمود، حضرت مهدى عليه السلام مرا به نام خودم خواند و فرمود:برو به حسن مسلم (كه در اين زمين كشاورزى می كند) بگو: اين زمين شريفى است و حق تعالى آن را از زمين هاى ديگر برگزيده است، و ديگر نبايد در آن كشاورزى كند.عرض كردم: يا سيدى و مولاى! لازم است كه من دليل و نشانه اى داشته باشم و گرنه مردم حرف مرا قبول نمىكنند، آقا فرمود:تو برو و آن رسالت را انجام بده، ما نشانه هايى براى آن قرار می دهيم، و همچنين نزد سيد ابوالحسن (يكى از علماى قم ) برو و به او بگو: حسن مسلم را احضار كند و سود چند ساله را كه از زمين به دست آورده است، وصول كند و با آن پول در اين زمين مسجدى بنا نمايد.به مردم هم بگو به این مکان رغبت کنند و آنرا عزیز بدارندو چهار رکعت نماز بر آن گذارند- به همین دلیل مسجد جمکران به نوعی زیارتگاه آقا امام زمان  محسوب می شود. از همه جا به شوق زیارتشان می آیند وبه سفارش خودشان با آداب خاصی به محضرشان عرض ارادت می کنند».

گوشه محراب نماز ایستاده، در آستانه و انگار قامت بسته بر این محراب خالی از امام، نمازمی خواند.می گوید:« از امام زمان روایت شده که هر کس در این مسجد دو رکعت نماز بخواند، مانند آن است که در کعبه خوانده باشد، ما که چشم بصیرت نداریم.شاید همان آنی که خیال می کنیم محراب خالیست، آقا در حال عبادت باشند.من همیشه پشت  این محراب می ایستم و تصورم این است که به آقا اقتدا کرده ام.این کاملا دلی است». هر جمعه از تهران  می آید اینجا تا به قول خودش عهد ازلی اش را با خدا فراموش نکند همان عهدی که انسان پس از تولد به نسیان و فراموشی می سپارد. با همین بهانه  می آید، دو رکعت نماز امام زمان می خواند و دعا می کند که خداوند تمام لحظه های زندگی اش را به سمت رستگاری و خشنودی خودش هدایت کند. مهریه اش را به نیت قلبی همراهی  با امام زمان 313 سکه بهار آزادی انتخاب کرده که به قول خودش شمار یاران امام زمان است و دلش می خواهد که این سعادت نصیبش بشود. هر جمعه حاجت هایش را می آورد اینجا که به قول خودش کجا ببرد از محضر امام عصر(ع) نجیب تر و بخشنده تر؟ و دعاهایش مستجاب  می شود. که امام خواسته های هیچ دلی را بی حکمت بی جواب نمی گذارند.

« دعاهایت را  اینجا بنویس،می خوانند» کاغذ سفید کوچکی را می گذارد توی دستم ، حدودا دوازده ساله است.کارش همین است.اینجا (کاغذ عریضه) می فروشد.« بنویس، اگر حاجت هایت را بنویسی و بیاندازی داخل چاه امام زمان مستجاب می شود»می پرسم:«حاجت های خودت مستجاب شده؟» مکث می کند. هر چند که سوالم را بی جواب می گذارد اما اصرار عجیبی دارد. به خودم که می آیم کاغذ عریضه کوچک توی دستهایم  است و دارم فکر می  کنم.

« اینجا در حریم مسجد چاهی است که خیلی ها اعتقاد دارند اگر خواسته شان را بنویسند و بیاندازند داخل آن حتما مستجاب می شود.

خیلی هایشان را هم بی جواب نگذاشته، سندیتش را نمی دانم، اما انگار آقا نظری هم اینجا دارند. درباره خود من که جواب داده» اینها را فاطمه انیسی دانشجوی قم می گوید. دستم را می کشد و می برد به سمت ضلع ........مسجد.  چاه کوچکی با میله  حفاظت شده اینجاست. مردم دوره اش کرده اند.

 یکی از خدام مسجد جمکران مسئول این است که کاغذ های کوچک را از مردم بگیرد و توی چاه بیاندازد.از هجوم جمعیت کاغذ سفید توی دست هایم کمی مچاله شده، نگاه می کنم . پیرزنی عبور می کند و بی آنکه خواسته باشم  می گوید :« بنویس اللهم الجعل لولیک الفرج...از خدا بخواه که فرج آقا امام زمان را نزدیک ترکند». فکر می کنم به مسجد جمکران، به چاه امام زمان، به «اللهم الجعل...»کاغذ های کوچک و خواستنی های بزرگ.

سرریز کرده این پاییز .

برف با لکه های نارنجی

بهار با لکه های زرد

فصل ها می گریزند

و خورشید

که هی غروب می کند

                      خرداد را پر از خون کرده.

ما

سراسیمه فرار می کنیم

و کوچه های بن بست

                           که آن قدر زیبا بودند

                            این قدر ترسناکند

آسمان دلم تمام شده

تنم امروز،  قتل عام شده

مردي از دست هام برگشته

دختري زير پا حرام شده

گرگ باش و به گله رحم نكن

بره زحمت كشيده، خام شده

جشن مردانه ات مبارك باد!

زن سركش دوباره رام شده

نوش جان خواص، حرف دلش!

بوسه اش قسمت عوام شده

در سكوت از تو حرف خواهم زد

با زباني كه بي كلام شده

مرد اين ماجرا شروع شده

زن اين ماجرا تمام شده!

عبدالجبار كاكايي را نه از روزهاي صورتي و كلاس هاي شعر گفتگوي تمدنها..كه از فراخ سينه و سنگين و صبور كلماتي شناختم كه امروز..و چه خوب كه روزي شاگرد او بوديم ..چه خوب كه ...

برای پسرم که امروز بی گناه سیلی خورد

این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای جنگی که بود  برای تن های تکیده در لباسهای خاکستری برای آرامش مادرانم در آوار بمب  برای هیجان پدرانم در آشوب مرگ . این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای آفتابی که بی نیاز از دلیل بود .

از جنگ که برگشتم پیراهن خاکستریم را آویختم به دیوار خاطرات و به زندگی با مردمی سلام گفتم که عطر شناسنامه هایشان در مشام جانم بود و اسمم در میان اسمهایشان بالید و کم کم بزرگ شد .با گریه هایشان گریستم و با خنده هایشان خندیدم .

و امروز کنار من بودی و بی گناه سیلی خوردی از کسی که لباس خاکستری مرا پوشیده بود مقابل چشم حیرت زده ی من سیلی خوردی در بی پناهی و ناچاری وخدایی که تنها دوستت بود دید که بی گناه سیلی خوردی از حشره ای که در لباس من خزیده بود همان لباسی که من به دیوار خاطراتم آویخته بودم.

و آن لحظه اندیشیدم کاش پس از جنگ سوزانده بودمش تا تنپوش بلایی چنین نمی شد.

پسرم

به تن های تکیده ای که در لباس من سالهای پیش جنگیدند شک نکن . به قهرمانان قصه های من شک نکن . به رودخانه های خون آلود اروند و کارون شک نکن  به تن های مجروح تنگه ی چزابه شک نکن به بدنهای خاک آلود دشتهای مهران شک نکن  فقط  به حشره ای شک کن که در لباس من خزیده بود .

 برگرفته از بلاگ سال های تا کنون ـ عبدالجبار کاکایی

چقدر جا خوش کردی توی خیالم این روزها

بین کلمات

و واژ ه های بریده بریده و از نفس افتاده

چقدر کلمات بی تو به لکنت افتاده اند این روزها.. روزهای بی پناه و پر درد

این روزها که هیچ حادثه ای میل مهربان شدن ندارد

حتی خیال تو...

بی ربط:ذهنم به طرز مشهودی این روزها از دل اتفاقات پا پس می کشه! کمتر از همیشه و پر لکنت می نویسم .. شرمنده دوستانی که باید ازشون می نوشتم و دلنگرانی و دلتنگی نذاشت..خدا دوستان سبز در بند را در پناه خودش بگیره و عاقبت به خیر کنه ..

این روزها

با هر که دوست می شوم احساس می کنم

آن قدر دوست بوده ایم که دیگر

وقت خیانت است


نصرت رحمانی

تمام شد.کسی امروز دست هاش بوی خون فرزندان وطن گرفت و کوچه های شهر از ازدحام دست های گره خورده خالی نشد ...

تمام شد

امروز فصل تازه ای برای ایران است باید به یاد داشته باشیم ۲۹ خرداد ۸۸ باید از حفظ کنیم ۲۹خرداد ۸۸ 

و دریغ از روزگار بی اعتبار پر درد

حتی اگر به دیده رویا ببینی  ام

.............

گاهی چنان بدم..........